Twee jaar Brussels City Waves
Een tafel vol wol, verhalen en verbondenheid: twee jaar Brussels City Waves
Soms heb je niet veel nodig om mensen samen te brengen.
Een tafel. Een tafelkleedje. Bloemen. Een hapje en een drankje. Kleurrijke bolletjes wol, naalden en scharen. Meer was er eigenlijk niet nodig om iets moois te laten ontstaan: verbinding.
Twee jaar lang trokken we met Brussels City Waves door Brussel. Aan onze borduurtafels nodigden we Brusselaars uit om samen te werken aan een nieuwe golf van solidariteit. En ja, het was gezellig. Maar het was vooral ook veel méér dan dat.
Kleine steken, grote betekenis
Aan onze tafels ontstond telkens weer iets bijzonders.
Mensen namen even de tijd om stil te staan. Om te praten, te lachen, te delen. Om samen na te denken over wat solidariteit nu eigenlijk betekent, gewoon in het leven van elke dag van Brusselaars.
Vaak kwamen we samen tot dezelfde conclusie: de wereld mooier maken, begint met kleine acties, in je eigen huis, in je straat, in je buurt, door er gewoon te zijn voor elkaar.
En het was ook duidelijk dat het een goeie “vibe” gaf. Het idee dat je kan meewerken aan iets moois, aan iets waarvan je beseft dat het belangrijk is en dat het uitgedragen wordt in een wereld waar veel negativiteit heerst: dat geeft energie!
Elke tafel was anders
We wilden in alle Brusselse gemeenten onze borduurtafels opstellen. Dat is niet helemaal gelukt - maar eigenlijk om een mooie reden. In sommige gemeenten was het enthousiasme immers zo groot dat we er twee, drie of zelfs vier keer terugkeerden.
Geen enkel moment was hetzelfde. Telkens schoven nieuwe mensen aan aan tafel: jong, oud, van ‘debutant-borduurster’ tot ‘expertborduurder’ of iets daar tussenin.
Soms werkten we buiten in de zon, soms onder dreigende wolken. Soms zaten we binnen aan grote tafels, waar gezongen werd. En soms was het stiller, maar niet minder verbonden. We waren te gast op festivals, een ontbijtmoment voor de buurt en wijkfeesten.
Kippenvel
Iedere keer weer raakten mensen me met de verhalen die ze deelden met ons. Mensen die gepakt waren door de schoonheid van de vlag en door de verbondenheid die ze voelden, gewoon al door aan de tafel mee te komen werken en door in gesprek te gaan met mensen die ze nog nooit eerder hadden ontmoet.
De fierheid van iemand die een steekje had kunnen bijdragen aan de vlag, het gevoel dat ze iets hebben kunnen bijdragen aan iets moois… Meer dan eens had ik ‘kippenvel’.
De kroon op het werk
Twee jaar borduren, dat doet wat met een mens! Zoals die dag in De Kroon in Sint-Agatha-Berchem. Rond de tafel: cursisten Nederlands, ouderen uit de wekelijkse seniorenwerking en – via de buurtwerking - vrouwen in precaire situaties.
Een van de dames van de seniorenwerking zat naast een gesluierde dame.
Het Nederlands was eventjes zoek maar het was een prachtig moment dat aantoont dat je - ook zonder elkaars taal - een weg vindt om mekaar te begrijpen. Met handen en voeten, een vertaalapp, foto’s uit hun leven, en vooral de glimlach, de (h)erkenning naar elkaar toe. Ze lachten, bewonderden elkaars stukje vlag en sloten af met een stevige omhelzing.
Een moment waarop ik dacht: “Ja, hiervoor doen we dit!”
Vrede en solidariteit
Wat verderop zat een man naarstig te werken. Hij zat geconcentreerd te borduren tussen een groep vrouwen. Zijn leerkracht Nederlands vertrouwde ons toe dat hij de oorlog in Oekraïne was ontvlucht.
Snel en gefocust toverde hij in knappe borduurstijl het Atomium tevoorschijn: voor hem het symbool van vrede en rust. Hij zei niet veel, maar zijn glimlach sprak boekdelen.Hij bedankte ons in verschillende talen dat hij erbij mocht zijn.
Een tiener met een missie
En dan was er nog die tiener in GC Den Dam. Ongeïnteresseerd stond hij langs de tafel te dralen. Neen. Neen, hij zou zeker niet gaan zitten, toch niet aan een tafel waar geborduurd wordt!? Mijn collega benaderde hem in het Spaans. Het idee van de wave, het samen werken aan iets moois, daar zag hij wél iets in en, stap voor stap, steekje voor steekje leerde hij borduren. Fierheid alom. Daarna kwam hij, samen met zijn mama en papa, nog drie keer terug naar borduurtafels in andere gemeenten!
Kleine oases
Hoeveel mensen, klein en groot, we hebben leren borduren: ik kan ze niet meer tellen. En ik denk dat er zich maar één keer iemand zo stevig prikte dat we het EHBO-kistje erbij moesten halen. Voor de rest had het borduren vooral een helend effect op iedereen. Het gaf tegengewicht voor de snelheid waarmee we soms door het leven worden gejaagd. Deze Brussel City Waves-momenten waren kleine oases van rust en verbinding, in solidariteit.
Dit is geen einde
Op 11 juli zal de vlag nog één keer in volle glorie wapperen als feestelijk slot van twee jaar Brussels City Waves.
Maar eerlijk? Het voelt niet als een einde. Eerder als een nieuw begin. (Mijn collega’s zullen schaterlachen als ze dit lezen. Ontelbare keren zei ik dat we het project zouden afronden, maar telkens kwamen er nieuwe vragen binnen om met de Brussels City Waves toch nog eens post te vatten, ergens in de stad 😊).
De vlag blijft verder leven als een warme golf van verbondenheid. Na 11 juli zal je ze nog kunnen bewonderen bij verschillende partners. Daarna krijgen partners een stuk van de vlag mee, om hun locaties mee op te fleuren.
Zo blijft dit verhaal verder bewegen.
Van plek naar plek.
Van mens tot mens.
Van kleine steekjes naar grote verbondenheid.
Sissi
